Z brzaskiem skończył sie mój sen,
myśli popłynęły hen,
tam gdzie tylko ptaki mają głos.
Za myślami poszłam ja,
chciałem zabrać Ciebie w dal
w dal różową, jaką widywałam w snach.

Nie zdążyłam, wybacz mi,
miałeś przecież do mnie przyjść
i otulić postać moją szalem z mgły.
A tymczasem przybył wiatr,
chciał pokazać mi ten świat,
który tylko widywałam w snach.

Wietrze przewodniku mój,
swą opowieść dla mnie snuj,
popłyniemy razem w dal, różową dal.
Będziesz pieścił włosy me,
lub do bólu szarpał je,
potem razem odpoczniemy senni tak.

Gdy wróciłam byłeś już,
otrzepałam z włosów kurz
i pobiegłam na spotkanie prędko tak.
Gdy witałam z tobą się,
myśl ta przenikała mnie,
z brzaskiem znów, pojawi się przewodnik wiatr.

Wietrze przewodniku ...